De kloppertraditie die Batabatacha zijn naam geeft
De naam batabatacha komt van het geluid dat de bamboe garde maakt tegen de theekom: bata bata, een snel heen-en-weer ritme dat al eeuwenlang door de bergdorpjes van Toyama galmt. Voor het maken van batabatacha heb je een chasen nodig met verder uit elkaar staande buitenste tanden, in plaats van de dicht opeengepakte chasen met fijne tanden die voor matcha wordt gebruikt . Dit verschil is belangrijk voor zowel de techniek als de keuze van het gereedschap.
In tegenstelling tot matcha , waarbij het kloppen met een zachte polsbeweging een glad microschuim creëert, vereist de bereiding batabatacha een snellere, krachtigere beweging die lucht tot een veel grover schuim met grotere bubbels klopt. De beweging lijkt meer op het kloppen van eieren dan op het delicate W -patroon van usucha. Als je de kloptechniek matcha begrijpt, wordt het contrast met batabatacha nog duidelijker. 👉 Matcha-klopper : Een complete handleiding
Hoe de garde de smaak verandert, niet alleen de textuur.
Het schuim op een goed opgeklopte kop thee is niet puur decoratief. Beluchting verandert de smaakchemie: de zure organische zuren die tijdens de theefermentatie ontstaan, voornamelijk melkzuur en azijnzuur, worden merkbaar zachter wanneer ze tijdens het opkloppen aan de lucht worden blootgesteld. Een kop thee die rechtstreeks uit de pot wordt geschonken zonder op te kloppen, smaakt scherper en eendimensionaler. Dit is waar de bereidingswijze batabatacha verschilt van alle andere Japanse theesoorten: het opkloppen is geen finishing touch, maar de stap die de smaak compleet maakt. De schuimlaag houdt ook vluchtige aromatische stoffen vast die anders als stoom zouden ontsnappen, waardoor de eerste slok een vollere, complexere geur heeft dan een kop thee die niet is opgeklopt.
Batabatacha bedienen zoals de bergdorpjes van Toyama dat al generaties lang doen.
In de bergdorpjes van Toyama was er geen vast recept voor het zetten batabatacha ; het was een kwestie van spiergeheugen dat van grootmoeder op kleindochter werd doorgegeven. De methode was eenvoudig en onveranderlijk: batabatacha zetten betekende water koken, gefermenteerde bladeren toevoegen en kloppen tot er een schuimlaag ontstond die dik genoeg was om een muntstuk te dragen. De thee werd gezet in een grote pot of ijzeren ketel, direct in het brouwvat geklopt en geserveerd in brede, handvatloze kopjes die tijdens de lange winters in koude handen konden worden gehouden.
In tegenstelling tot sencha of gyokuro , waarbij de theepot en de drinkbeker aparte instrumenten met verschillende functies zijn, vervagen die grenzen bij de traditionele bereiding batabatacha . De thee werd opgeklopt en geserveerd vanuit dezelfde pot, vaak een eenvoudige keramische donabe of een brede ijzeren tetsubin . Er werd niets opgewarmd, de temperatuur werd niet nauwkeurig gemeten, alleen kokend water, een royale schep gefermenteerde theebladeren en het bata-bata-ritme tot er schuim ontstond.
Batabatacha wordt zelden koud geserveerd. Het kloppen verliest zijn nut zonder de warmte die de aroma's vrij laat komen, en de zure tonen van gekoelde thee smaken eerder onaangenaam dan verfrissend. Om batabatacha thee goed te bereiden, moet je kiezen voor een hete kop; het hele ritueel, van de eerste schenking tot de laatste slok, draait om warmte. In tegenstelling tot matcha , waarvan koud gebrouwen varianten en ijskoude lattes populair zijn geworden, blijft deze thee stevig in de categorie warme dranken. Als je de diepte van gefermenteerde Japanse theeën waardeert, bevat de Nio Teas -collectie batabatacha die rechtstreeks afkomstig is van producenten uit Toyama die hun theebladeren nog steeds in vaten laten fermenteren met dezelfde houten vaten die hun families generaties geleden al gebruikten.
